nie wszystko złoto co się świeci

Oj rozpaczliwe pisanie o tym, że nie chcemy stracić tego na czym najbardziej nam zależy to chyba już zbyt oklepane. Ciągle o tym się słyszy – trzymaj, nie puszczaj, zagłaskaj. Niesamowicie dziwi natura ludzi, którzy mimo świadomości, że ściskają w swoich dłoniach miliony dolarów – dosłownie i słownie – tracą je ot tak po prostu. Szastają, depczą, rzucają. Tracą materialnie i duchowo – mężowie opuszczają żony, żony mężów, przyjaciel zostawia przyjaciela, dziecko rani matkę, ojca – przepuszczając przy tym mnóstwo swoich emocji, uczuć i przegrywając nierzadko największą stawkę życiową – siebie samego.

Wyrzucać, zarzucać, przerzucać, dorzucać, porzucać.

Dziwimy się, nie potrafimy zrozumieć, jak ludzie mogą być tak zwyczajnie po ludzku głupi.

Głupi ma szczęście. Wygrał. Trafiło mu się.

Człowiek człowiekowi wilkiem. Ludzie to hieny. Ten sam człowiek ocenia człowieka.

A przecież – errare humanum est –

najzwyczajniej w świecie pamiętaj, że jesteś człowiekiem. Nie zapominaj, że jak miliony ludzi, których oceniasz – też popełniasz błędy. Też nie raz brakuje ci sił na to żeby zrobić to na 120%, czasem brakuje ci nawet na 80%, niekiedy i na 1%. W wyniku ludzkich potknięć, słabości, upadków tracimy miliony, żony tracą mężów, mężowie żony, przyjaciel zdradza przyjaciela. Wszyscy jesteśmy Chrystusami, każdy z nas niesie inny krzyż – z tym wyjątkiem, że jedni niosą cięższy a inni lżejszy. A być może jest tak, że każdy z nas niesie ten sam tylko kiedy u siebie zadry się nie widzi to z pewnością łatwiej u kogoś zobaczyć belkę. Faryzeusz czy człowiek. Poznają cię po tym nie jak upadniesz tylko po tym jak się podniesiesz.

Nie ma ideałów – są ludzie. Cały świat w dłoniach kiedy dzwoni telefon, kiedy w ręku jest druga dłoń, kiedy ściska się na dzień dobry i na do widzenia, kiedy od jednego słowa zależy wyjście. Ręce drżą gdy puszczam dłonie, zaciska się żołądek na dźwięk otwieranych drzwi, płynie łza z tęsknoty, tysiąc myśli przyprawia o mdłości. Świadomość, że przez jedną istotę świat może zacząć się kręcić w drugą stronę. Twój świat.

– Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu – powtórzył Mały Książę, aby zapamiętać.
– Twoja róża ma dla ciebie tak wielkie znaczenie, ponieważ poświęciłeś jej wiele czasu.
– Ponieważ poświęciłem jej wiele czasu… – powtórzył Mały Książę, aby zapamiętać.
– Ludzie zapomnieli o tej prawdzie – rzekł lis. – Lecz tobie nie wolno zapomnieć. Stajesz się odpowiedzialny na zawsze za to, co oswoiłeś. Jesteś odpowiedzialny za twoją różę.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s