dies tertius

cyrkulacje utrudniając

na przeszkodzie, ku jej trwodze

ktoś pod stopami ziemię dając

na trudności ich wystawił

Ląd stwarzając;

więc odtąd biec do niego się uczyła

burzą w dół schodząc

polem, lasem, łąką, zawilcem, przylaszczką, konwalią, stokrotką,

lecz gdy tylko palec w znanym zanurzyła

zaraz jego odnajdywała w sile przypływów;

móc wziąć ją całą w ramiona znów

Morze szczęścia się na nowo ziemią lało.

Tak powstały pory – suche – z namiętności rozdzielenia

mokre – z przypływu emocji spiętrzenia.

 

O n i    jak stały   l ą d   wśród fal.

 Et factum est vespere et mane, dies tertius

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s